ตื่นขึ้นมาตาบวม ๆ

แปรสภาพเป็นคนว่างงานเรียบร้อย ~

นั่งฟังเพลงเฮียโจอี้ ..
.. การบ้านที่ทำก็ยังไม่เสร็จ แมร่งเล่นแต่อินเตอเนต ขอให้ยกมือขึ้น ~ ..

เป็นประโยคในดวงใจช่วงฝ่าฟันอุปสรรคเอสเส แต่ตอนนี้เปลี่ยนใหม่แล้วน้าา ..

.. เรียนจบแต่ไม่มีงานทำ เที่ยวแรดไปวัน ๆ ขอให้ยกมือขึ้น ~
เรียนจบทำงานไม่ตรงสาย แล้วจะเรียนไปทำไมวะ ยกมือขึ้น ~ .. แฮะ ๆ ^^ *

( ต่อ ๆ ) สำหรับเพื่อน ๆ ของคุณหมีกวางกี้ ~ ..
เฟิร์นนี่ บิววี่ จอยยี่ เหมี่ยววี่ ฟางกี้ แปร๋นนี่ เตยยี่ ฮ้งฮี่ ( เวลาเรียกกรุณาทำเสียงเหมือนม้าา .. ) นุ้ยยี่ ไกด์ดี้ ปูปี้ นุกกี้ นุนี่ ติ๊ดตี้ ซ้งซี่ ..
ขอบคุณน้าเว่ยย .. ที่ทำให้เรารู้สึกโชคดีที่มีแต่เพื่อนดี ๆ
แฮ่ .. พอละ ~

เมื่อวานนี้น้องวีโทรมาบอกว่ามีอะไรจะให้
แล้วเจ้กวางก็ดันไปตะแล้ดแต๊ดแต๋ไม่สนใจน้อง เงอะ ..
กลับมาบ้านตี 2 เห็นกล่องของขวัญวางอยู่กล่องนึง ( เนื่องในโอกาสไรหว่า .. )
มามี๊บอกว่าน้องเค้ามานั่งรอจนมืดเลย หนูก็ไม่กลับมาซักที เงอะ ..
เด๋ววันนี้มาใหม่ ~

ถึงจะยังไม่รู้ว่าของขวัญอะไร ( หรือว่าเอามาฝากไว้ที่บ้านเฉย ๆ ฟระ เงอะ .. )
แต่มันก็ทำให้หนูสำนึกอะไรบางอย่างได้ TT ~

น้องวีอาจจะเอามาขอบคุณที่ไม่กินหัวเค้าเข้าไปตอนที่เค้าท่องศัพท์ไม่ได้ก็เป็นได้ เงอะ ..

ช่วง 2 - 3 อาทิดก่อนงานกองสุมหัวมาก บวกกับที่หนูไม่ค่อยได้นอน ก็เลยหุดหิด ๆ
จนหนูสามารถบริโภคศีรษะของคนรอบข้างได้ทุกเวลา แต่ดีนะที่มามี๊ห้ามไว้ทัน ~

มีวันนึงนุ้ยโทรมาคุยเรื่องงาน แล้วก็สื่อสารกันไม่รู้เรื่อง ( อาจเป็นได้ว่าไม่ได้นอนกันทั้งคู่ เงอะ .. )
แล้วหนูก็หุดหิด ๆ บอกมันว่าโคดเซ็ง ช่างเราเหอะ แล้วก็วางหูโทรสับซะงั้น ~
มันพยายามจะประนีประนอมต่อในพี่เอ็มแต่ดูจะไม่เป็นผล
เลยปล่อยให้หนูนั่งพิมพ์งานประชดชีวิตอยู่เงียบ ๆ คนเดียว
แล้วพอหนูอาการดีขึ้น ไอ้นุ้ยหายตกใจ เราก็ช่วยกันตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อถึงตี 4
คือ .. ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น The งานs must go on ! ~
เงอะ ..

ตอนนี้หนูกลับเป็นปกติแล้วว ..

ต้องขอบคุณน้องวีที่ทำให้เจ้กวางสำเนียกถึงความโหดย้ายย ~ ของตัวเองได้ TT ~

สิ่งที่ต้องทำหลังจากนี้ ..
- ขอโทดน้องวีซะ
- ขอโทดนุ้ยซะ
- เก็บห้อง ~
..

สิ่งที่จำเป็นต้องทำหลังจากนี้ ..
- ถ่ายรูปทำทานสะคิ้บ
- ถ่ายรูปสมัครงาน ( หนูจะยิ้มกว้าง ๆ )
- ไปเอาประกาศนียบัตรบ้านเยาวชนที่ดองไว้ที่ออฟฟิศเป็นปีแหล่ว
- หางาน ๆ ( หนูลองซื้อหนังสือสมัครงานมาเล่มนึง เปิด ๆ ๆ แล้วก็หมดเล่มซะงั้น ~ หนูยังหาไม่ได้ซักอันเลย ง้าา .. )
- เขียนเรซูเม่
- เขียนจดหมายสมัครงาน ( หนูจะพยายามให้เยอะ ๆ  เพราะหนูไม่ถนัดการเขียนเยี่ยงนั้นเท่าไหร่นัก หนูว่าประโยคแข็ง ๆ มักจะทำให้บรรยากาศน่าง่วง )
- สมัครงาน ( หรือจะเปิดร้านขายน้ำเต้าหู้อยู่บ้านดี เงอะ .. )
- หลังจากนั้นก็ปล่อยไปตามโชคชะตา นั่งรอกันเข้าไป ~
..

สิ่งที่ตั้งใจว่าจะทำหลังจากนี้ ..
- พาน้องดา ทายาทดอย ไปดูหนัง
- พาน้องเฟียสไปทานข้าวตามสัญญา ( ให้ไอ้เหมี่ยวจ่ายเพราะเป็นน้องมัน ก๊ากก .. )
- เอาของไปให้พี่จุ๋ม กับ พี่โด่ง
- ไปสอนหนังสือให้น้อง ๆ โรงเรียนสอนคนตาบอด
- หาหนังสือแฟลชมาอ่าน
- ทำซีดีให้เพื่อน ๆ
..

- อย่าลืมใส่ใจคนรอบข้างให้มาก ๆ กว่าแต่ก่อนน้าา .. ยัยกวางกี้ ~

The fact is, there is no foundation, no secure ground, upon which people may stand today if it isn't the family. It's become quite clear to me as I've been sick. If you don't have the support and love and caring and concern that you get frome the family, you don't have much at all. Love is so supremely important. As our great poet Auden said, "Love each other or perich."

- Tuesdays with Morrie ~

วันนี้ยัยน้องกวางผ่านพ้นเอสเสอันดับที่ 112 ของ อ.จันไปอย่างงงงวย ~

ตกเย็นก็ไปทานข้าวกับ อ.แม่ กับ อ.กุล
หนูโคดดีใจค่ะที่มีอาจารย์น่ารักได้ขนาดนี้ ~
อ่าา .. หนูไม่รู้จะพูดไรค่ะ แต่หนูดีใจจริง ๆ น้า ..
บางทีมันทำให้หนูไม่อยากออกไปผจญโลกที่โหดย้ายย ~ ข้างนอกเลยแฮะ .. แห่ะ ๆ ~
เราเข้าใจกัน เพราะเราอยู่ใน "โลก" ใบเดียวกันโน๊ะ คะ ~
ขอบคุณน้าค้าา .. ที่ทำให้พวกหนูวิ่งไปหาอาจารย์ได้เสมอโดยที่ไม่รู้สึกอึดอัดเลยซักนิด ~
ขอบคุณมากๆค่าา .. TT ~

จากนั้นก็ไปร้องเกะกันต่อที่ The Immortal
อันนี้ต้องขอบคุณน้อง ๆ ทั้งหลายแหล่น้าค้าที่เคยมาจัดงาน'บายเนียร์ให้ป้า ๆ ที่นี่
ไม่อย่างนั้นชีวิตนี้ป้า ๆ คงไม่มีโอกาสได้เที่ยวผับกัน
แถมห้องเกะยังราคาย่อมเยากว่าเมเจอร์ถิ่นคุ้นเคยเป็นกอง ~

สำหรับเพื่อน ๆ ของคุณหมีกวางกี้ ~ ..
เฟิร์นนี่ บิววี่ จอยยี่ เหมี่ยววี่ ฟางกี้ แปร๋นนี่ เตยยี่ ฮ้งฮี่ ( เวลาเรียกกรุณาทำเสียงเหมือนม้าา .. ) นุ้ยยี่ ไกด์ดี้ ปูปี้ นุกกี้ นุนี่ ติ๊ดตี้ ซ้งซี่ ..
ให้ตายเหอะ .. ไม่เคยคิดว่าเราจะสนิทกันได้ขนาดนี้เลย
..

( ยังมีเรื่องอยากบอกอีกเยอะ แต่หนูเก็บไว้เล่าพรุ่งนี้นะคะ ..
รู้สึกแย่ขึ้นมากะทันหัน ~

พี่คะ .. หนูไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี
มันเหมือนเราคุยกันด้วยคำพูดธรรมดา แต่พี่ก็พยายามอย่างมากเพื่อจะทำให้หนูรู้ว่าพี่โคดไม่พอใจ

พี่ทำสำเร็จค่ะ ..

หนูขอโทดที่ทำให้พี่ไม่พอใจ

ขอโทดจริง ๆ ค่ะ ..

หนูรู้ว่ามันอาจช่วยอะไรไม่ได้ แต่หนูก็อยากขอโทด ..

ขอบคุณความสุขวันนี้ที่มันทำให้หนูยังพอรับมือกับเรื่องแบบนี้ได้

ขอบคุณอะไรบางอย่างที่ทำให้หนูกับพี่คุยกันวันนี้ ( ทั้ง ๆ ที่ร้อยวันพันปีเราแทบจะไม่เคยทักกันอยู่แล้ว )
เพราะพรุ่งนี้มันจะเป็นวันใหม่ที่ดี .. สำหรับชีวิตหนู ~

พอที .. )